Tradycja narciarska

Magazyn dla narciarzy pozatrasowych "Pure"

2011-12-29T12:22:00.000-08:00

Jakkolwiek ten blog opisuje nasze zainteresowanie historią narciarstwa (pojmowaną również praktycznie), to nie jest to jedyny aspekt naszej aktywności narciarskiej. Właściwie to jej margines (owszem dość szeroki). Znacznie więcej czasu spędzamy wędrując na nartach, czy jeżdżąc rodzinnie (największa chyba w Polsce rodzina telemarkowa - sześć osób).
W kręgu naszych zainteresowań jest głównie narciarstwo pozatrasowe, czyli oderwane od wyciągu. Obojętnie w jakim aspekcie, czy wędrówek po Alpach, czy zjazdów z Bieszczadzkich szczytów, czy też skiturowania po Tatrach. I oto, dzięki uporowi Tomka Dębca, w sieci ukazał się magazyn poświęcony tej tematyce - o tyle nam bliski, że w pierwszym numerze znalazł się tekst opisujący nasze przejście "Śladem Zaruskiego" Tekst czekał dość długo na godne łamy (nie chciałem go zmarnować jako zapchajdziury, w jakiejś gazecie górskiej) i doczekał się.
Adres magazynu "Pure" www.puremag.net

Życzenia Noworoczne.

2011-12-29T12:16:00.000-08:00

Wszystkim, którzy zaglądają tu do nas, życzymy znalezienia swojego "konika" i karmienia go i pielęgnowania tak, żeby wyrósł na wielkie konisko, choćby zupełnie zwariowane i czasami nieobliczalne.
Bartek i Erwin.

Jeszcze żyjemy i mamy nowe plany.

2011-12-29T11:42:00.000-08:00

Długo nie dawaliśmy znaku życia - wiele się działo. Twierdzenie, że im człowiek jest starszy, tym mniej ma czasu, jest tak trywialne, że przytaczanie go zalatuje nudziarstwem, ale tak właśnie jest. Po prostu - i emerytura w wieku 67 lat też tego nie odmieni. Brak widomych znaków aktywności nie oznacza jednak, że nic się nie działo.
Pod koniec ubiegłego sezonu narciarskiego zdecydowaliśmy się na dość dziwaczny ruch. Wystartowaliśmy w Zimowych Zawodach Ratowników Górskich w Narciarstwie Wysokogórskim w Ustrzykach Górnych - wystartowaliśmy wyposażeni w swój historyczny sprzęt. W gronie kilkudziesięciu startujących (łącznie z czołówką skialpinistyczną Polski) nie mieliśmy żadnych szans na dobre miejsce, ale założenie było inne. W tym właśnie roku Bieszczadzka Grupa GOPR obchodzi 50 lat istnienia i nasz bieg miał być upamiętnieniem tego faktu. Z drugiej strony, zajęcie nawet ostatniego miejsca byłoby usprawiedliwione z racji sprzętu, którego używaliśmy.
Po starcie, gdy kolorowy tłum rozciągnął się przed nami, rozpoczęliśmy walkę z samym sobą, z osiemnastokilometrową trasą i przewyższeniem 1200 m. Bartek poddał się po kilku kilometrach na skutek awarii foki a Sebastian Skoczypiec i ja (Erwin) jakoś daliśmy radę dociągnąć do końca. Satysfakcji wyprzedzania kolejnych zawodników nie zapomnę nigdy, a szczególnie gdy za mną została ekipa Horskiej Sluzby z Czech. Ciekaw jestem jak się czuli, gdy wyprzedzał ich gość na drewniakach w "pumpkach". Dopóki było pod górę, dawaliśmy radę - problemy zaczęły się na zjeździe spod Semenowej, wąską leśną ścieżką w złych warunkach śniegowych. Tam spadłem o kilka miejsc. Tuż przed końcem doszedł mnie Sebastian i razem przekroczyliśmy linię mety. Sprzęt wytrzymał (oprócz talerzyków w kijkach), jedynie buty na zmianę mokły (w dolinie) i zamarzały (na grani) co zakończyło się "zejściem paznokcia". To było kilka niezwykłych godzin w moim życiu. I szukając odpowiedzi na pytanie - po co to robimy - jedyny sens znajduję w niezwykłości tych chwil i kompletnym oderwaniu się od szarzyzny życia.

Kilka godzin na alpejskich stokach.

2011-03-08T11:15:00.000-08:00

W czasie ferii, wraz z rodzinami, spędziliśmy tydzień na nartach w Kappl. Jeden dzień poświęciliśmy na jazdę na naszych zabytkowych nartach. Zabawy, jak zwykle, było dużo. Drewniane narty, to takie trochę "różowe okulary". Wszystko wygląda inaczej, gdy się je założy. My też wyglądamy inaczej, przez co ich oddziaływanie jest rozciągnięte na otaczających nas ludzi. Większość jednak nie rozumie, co widzi. Zdarzało nam się np. dowiedzieć od znajomych, którzy słyszeli rozmowę obserwujących nas osób "...ubrani nawet nieźle ale narty mają obciachowe...", kiedy ćwiczyliśmy intensywnie przed ubiegłorocznym "Zaruskim" ubrani w normalne, narciarskie stroje. Starsi ludzie uśmiechają się, czasem biją brawo - chyba na wspomnienie młodości. Młodzi zazwyczaj patrzą wzrokiem co najmniej tępym. Próbując w Kappl wykorzystać nasze narty jak się tylko da, zatrzymaliśmy się na chwilę obok snowboardzistów (jak się okazało Polaków). Nie wiedzieli skąd jesteśmy więc po chwili obserwacji jeden z nich wydusił"...ty, to jakiś przej....y oldskul. Trudno się dziwić reakcji, narciarzy na drewniakach nie widuje się na stokach wcale i nie sądzę aby miało ich być więcej.

Tradycja narciarska – relacja z imprezy

2011-02-25T12:15:00.000-08:00

20 stycznia w Muzeum Podkarpackim w Krośnie miał miejsce wernisaż wystawy „Tradycja narciarska”, połączony ze „Spotkaniem narciarskim”. Głównym celem, jaki postawili sobie organizatorzy imprezy, było przypomnienie pięknej tradycji narciarstwa polskiego i zwrócenie uwagi na sprzęt oraz warunki w jakich rozwijało się narciarstwo i zagospodarowanie narciarskie gór polskich na przeł. XIX i XX w.
Pomimo braku śniegu do historycznego budynku Pałacu Biskupiego - siedziby Muzeum Podkarpackiego - przybyło ok. 150 osób. Silną i widoczną grupę stanowili ratownicy Grupy Bieszczadzkiej GOPR - na czele z naczelnikiem Grzegorzem Chudzikiem, którzy w tym roku świętują 50 – lecie powstania grupy. Nie zabrakło też oczywiście narciarzy, przewodników górskich beskidzkich, turystów i osób zainteresowanych tematem.
Przygotowany przez organizatorów program był różnorodny. Przyjęty został z dużym zainteresowaniem. Obejmował zagadnienia związane z historią narciarstwa i okresem współczesnym. Mieliśmy okazję przenieść się od zasypanego śniegiem Cieklina, gdzie w grudniu 1888 r. Stanisław Barabasz na pierwszych polskich nartach wykonanych z jesionu i buka tropił zające, po Alpy, gdzie ekstremalne współczesne zjazdy utrwalone zostały na diaporamie.
Uczestnicy imprezy mogli oglądać po raz pierwszy prezentowaną kolekcję 20 par zabytkowych już drewnianych nart. Zbiór ten został udostępniony przez kolekcjonerów prywatnych. Narty zostały specjalnie zakonserwowane i zabezpieczone przez konserwatorów muzealnych. Stanowią zbiór cenny, różnorodny i przekrojowy. Do pokazu zostały przygotowane i opisane przez kuratora wystawy.
Pokazów, wystaw i spotkań narciarskich, które nawiązują do historii i tradycji narciarskich, organizuje się w naszym kraju mało. Krośnieńska, trwająca ponad 3 godz. impreza, miała charakter szczególny. Była okazją do przypomnienia historii i tradycji, wymiany doświadczeń, integracji osób związanych z narciarstwem i turystyką górską w Karpatach. Trwałym śladem jest wystawa, którą można oglądać do 4 kwietnia w Galerii Pałacu Biskupiego – siedziby Muzeum Podkarpackiego.

Robert Kubit

Zdjęcia autorstwa Jacka Wnuka i Roberta Kubita.

Wspomnienie o Mieczysławie Karłowiczu

2011-01-13T10:54:00.000-08:00

Przypadkiem trafiłem na ciekawy film, trochę szerszy tematycznie niż same narty. Mieczysław Karłowicz był jednym z pierwszych narciarzy w Tatrach i bodaj czy nie pierwszym narciarzem - ofiarą lawiny, która schodząc ze zbocza Małego Kościelca przecięła ślad jego desek na zawsze. A poszedł tylko wypróbować nowy aparat fotograficzny...... szkoda że sam.
Film się nie zmieścił z prawej strony - wyświetla się cały po kliknięciu w górny napis.

Spóźnione życzenia

2011-01-10T13:45:00.000-08:00

Nastał nowy rok. Zatem naszym gościom, którzy zaglądają tu do nas składamy życzenia wszystkiego co najlepsze, twórcze, piękne, drewniane, skórzane, wełniane....
Może trochę spóźnione te życzenia ale patrząc na treści wokół, wydaje się że wszystko jest jakby lekko "spóźnione".
Erwin i Bartek.

Wracamy wybudzeni ze snu letniego

2011-01-10T13:00:00.000-08:00

Długo nic się nie działo na blogu ale ostatnio nazbierało się trochę interesujących wydarzeń, którymi chcemy się podzielić.
Zapraszamy na wystawę poświęconą tradycji narciarskiej. Oto szczegóły:

Jest też plakat

I jeszcze jeden

Zrobiliśmy to!!!

2010-03-29T13:26:00.000-07:00

W moich narciarskich wędrówkach zazwyczaj omijałem Tatry. Trochę mnie chyba przerażały i nie czułem się na siłach , żeby się w nie zapuszczać. Owszem, bywałem w Tatrach Zachodnich na nartach, ale Wysokie omijałem. I paradoksalnie zacząłem skialpinistyczną przygodę w większych i trudniejszych górach. Alpejskie wyprawy robione corocznie od kilku lat obeznały mnie z wysokością, trudnościami, całą "techniką", którą trzeba było poznać. Wobec tych doświadczeń Tatry stały się bardziej "oswojone", chociaż wciąż na odległość. Grunt został przygotowany i ziarenko, które nie wiadomo skąd przyleciało, mogło wykiełkować. Pomysł powtórzenia pierwszego wysokogórskiego przejścia Tatr na nartach zrodził się sam, jakiś czas temu. I postanowiliśmy go zrealizować. My, czyli Bartek Górski, Krzysiek Boczek, Sebastian Skoczypiec, Krzysiek Półchłopek i Erwin Gorczyca. Towarzyszył nam Waldek Czado z nieodłącznym aparatem (polecam jego niesamowity blog fotograficzny). Czy po 101 latach od tego , co zrobił Zaruski wiele się zmieniło? Góry są takie same. Historyczne narty i ubrania cofnęły nas w czasy, których nie możemy pamiętać. Zachowaliśmy w ten sposób warunki, dzięki którym mogliśmy szukać odpowiedzi na pytanie: jak to było kiedyś.
Nasza przygoda zaczęła się w Kuźnicach, skąd idąc trasą naszego prekursora doszliśmy do Doliny Gąsienicowej. Od tego miejsca zaczęły się większe trudności. Dalej przez Czarny Staw Gąsienicowy i obok Zmarzłego Stawu wspinaliśmy się na przełęcz Zawrat testując "węźlice", czyli sznurowe hamulce stosowane niegdyś, zamiast dzisiejszych fok. Z przełęczy zjechaliśmy do Doliny Pięciu Stawów Polskich. To był jeden z fragmentów przejścia, których najbardziej się obawiałem. Okolice Zawratu są lawiniastym terenem i przebywanie tam w ciepłe popołudnie nie działa relaksująco. Ostrożnie i zmagając się z ciężkim, mokrym śniegiem pokonywaliśmy strome zbocze chroniąc się pod skalnymi grzędami - naturalnymi przeszkodami na torze lawin. Po osiągnięciu podnóża góry, każdego z nas naszła refleksja,że trzeba się jeszcze dużo uczyć, aby być dobrym narciarzem. Wraz ze zmierzchem śniegowa papka zamieniła się w nieprzyjazną łamliwą szreń, ale my już dochodziliśmy do chatki będącej niegdyś schroniskiem, a obecnie strażniczówką Tatrzańskiego Parku Narodowego. Tam też spędziliśmy noc, dzięki uprzejmości p. Staszka - strażnika TPN.
Tak szczęśliwie zakończył się pierwszy dzień.
W nocy wiatr przegonił piękną pogodę i rozpanoszył się na dobre. Atakował chatkę budząc nas przy silniejszych porywach. To nie wróżyło dobrze, zwłaszcza że mieliśmy przed sobą długi dzień - podejście na Kozi Wierch i zjazd z powrotem do Doliny Pięciu Stawów Polskich, a następnie przejście przez Świstówkę Roztocką do Morskiego Oka. Na podejściu trzymaliśmy się Kozich Perci, pozbawionych miejscami śniegu i stromych, ale bezpiecznych. Tak zresztą szedł Zaruski. Po uciążliwym i psychicznie męczącym wejściu pod szczyt nastąpiło clou całego przedsięwzięcia. Zjazd na drewnianych nartach Szerokim Żlebem, który w górnej części ma 39 stopni pochyłości. W dodatku całą jego szerokość zajmowały lawiniska zmuszające do precyzyjnego planowania toru jazdy jeszcze przed ruszeniem. Zaruski opisuje, że ten zjazd wykonali szusem, czyli w dół na wprost. To znaczy, że musieli mieć hamujący śnieg do pasa umożliwiający taką jazdę. My jechaliśmy w warunkach krańcowo odmiennych. I znowu presja wiszących w górze ton śniegu towarzyszyła nam przy zjeździe. Każde dziesięć metrów w dół oddalało nas od tego drzemiącego, na szczęście, żywiołu. I kiedy wydawało się, że już daliśmy radę, Sebastian pechowo skręcił nogę. Kto był blisko miał możliwość usłyszenia donośnego trzasku w podudziu. Wyglądało to fatalnie, ale dał radę zejść (zjechać na tyłku) na dno doliny i doczłapać się do chatki. Nasze plany "wzięły w łeb". Zostaliśmy na drugą noc w Pięciu Stawach okładając kolano Sebastiana lodem i pocieszając go i siebie pigwówką przeznaczoną na finał. I znów noc w chatce szarpanej wściekłym wiatrem o sile "że chłopa przewraca". Poranek nie przyniósł poprawy pogody, a nawet postraszył siąpawicą, którą ustąpiła słońcu zza chmur. Gdyby zaczęło padać, marynarki i swetry nie ochroniłyby nas przed wilgocią. A zatem zamiast Świstówki, przed nami zejście Doliną Roztoki, którego pierwszy odcinek z oberwanym dołem zbocza był miejscem, gdzie zaciśnięte pośladki musiały zastąpić nam braki sprzętowe. Znowu się udało - inaczej nie mogło być. Schodząc w dół zostawialiśmy za sobą białą krainę, która mimo trudności okazała się dla nas łaskawa. Przeszliśmy ją w ciężkich warunkach, ale mogło być gorzej. Po kilku godzinach, z utykającym Sebastianem doszliśmy do Palenicy, skąd bus zabrał nas na powrót w XXI wiek.
Dziękuję kolegom, którzy zdecydowali się na udział w tym rajdzie i znaleźli w sobie dość fantazji na rzeczywiste i namacalne przeniesienie się w czasie o sto jeden lat wstecz.>

Śladami Zaruskiego

2010-03-17T14:04:00.000-07:00

Rok temu wymyśliliśmy, że spróbujemy powtórzyć to, co zrobił Mariusz Zaruski (twórca i pierwszy naczelnik TOPRu)z Józefem Borkowskim w kwietniu 1907 roku. Przeszli na nartach z Zakopanego przez Dolinę Gąsienicową na przełęcz Zawrat, skąd zjechali do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Tam zanocowali w pierwszym prymitywnym schronie - zamkniętym wówczas, ze względu na wielkie śniegi. Następnego dnia weszli na Kozi Wierch, skąd zjechali i przeszli przez Świstówkę Roztocką do Morskiego Oka. Schronisko było zamknięte więc zanocowali w budce dróżnika w Roztoce. Trzeci dzień to powrót do Zakopanego przez szczyt Gęsiej Szyi. Ta wyprawa zapisała się w historii polskiego narciarstwa jako pierwsze wysokogórskie przejście Tatr zrobione przy użyciu nart. Obecnie tura ta nie jest niczym nadzwyczajnym dla wprawnego skialpinisty dysponującego współczesnym sprzętem. Zjazd z Zawratu ma w najstromszym miejscu 33 stopnie pochyłości, zaś Kozi Wierch 35. Dla porównania Kasprowy, to najwyżej 32 stopnie. Tak więc za kilka dni ruszamy śladami Zaruskiego na na naszych starych nartach i w ubraniach podobnych do tych, którymi dysponowali narciarze 100 lat temu. Czy chociaż trochę poczujemy to, co oni przeżywali? Czy przyzwyczajeni do membranowych ubrań i doskonałych technologicznie nart nadrobimy samym sobą braki? Przez ostatni rok przygotowywaliśmy się jeżdżąc na drewniakach kiedy się tylko dało (dzisiaj też), a co najważniejsze oswajaliśmy się psychicznie z zadaniem, którego się podjęliśmy. Wiele zależy od warunków jakie zastaniemy w górach. Jednego dnia pokonanie pewnej trasy może być przyjemną , leniwą wycieczką, a innym razem może okazać się niewyobrażalnie trudnym zadaniem. Tak bywa w wysokich górach, które pomimo, że milczą, to i tak mają najwięcej do powiedzenia.

Pozdrowienia spod Dachsteinu.

2010-02-24T11:43:00.000-08:00

Dowiedzieliśmy się, że w Austriahaus znajduje się Alpenmuseum. Wykorzystaliśmy to jako pretekst do wycieczki na drewnianych nartach. Przewyższenie około 400 metrów, odległość 4 kilometry pokonaliśmy w bardzo dobrym tempie, zdobywając nowe doświadczenia w użytkowaniu historycznego sprzętu.
Właściciel schroniska jarał jakieś dziwne zioło, poszczuł nas psem i powiedział, że muzeum jest czynne tylko latem, co okazało się obrzydliwym kłamstwem ( jak dowiedzieliśmy się na dole). Jedynym wytłumaczeniem dziwnego zachowania Helmuta jest, że sądzimy, że myślał, że mu się zdawało, że nas widzi.

Stare filmy

2010-02-18T00:44:00.000-08:00

Na początek filmik wyszperany przez kolegę z telemark.pl

Dzień Drewnianej Narty za nami

2010-02-17T01:46:00.000-08:00

Zgodnie z przewidywaniami zabawa była świetna pomimo szczątkowej frekwencji. Dziękujemy kolegom, którzy podjęli wyzwanie i postanowili przypomnieć sobie jak to jest kiedy narty nie zawsze robią to co narciarz ma na myśli.
Dzięki zdjęciom Waldka Czado wspomnienia będą trwalsze.

Szykujemy się!

2010-02-13T05:37:00.000-08:00

Już jutro - Dzień Drewnianej Narty. Chowajcie carvingi!
Wyciągajcie szable, kredki, drewniaki!

Wielkanocne Jajo 2009

2010-01-30T00:13:00.000-08:00

Od kilkunastu lat, zawsze na Kalatówkach, zawsze w Poniedziałek Wielkanocny.

1 stycznia w Harrachovie

2010-01-25T10:56:00.000-08:00

Nowy rok przywitaliśmy po swojemu. Po kilku dniach turowania po Karkonoszach, zamieniliśmy współczesne narty na drewniane i bawiliśmy się przez kilka godzin na stoku w Harrachovie

2010-01-23T13:12:00.001-08:00

Pierwsze próby na własnoręcznie zrobionych nartach -luty 2008. Narty wykonane zostały z deski jesionowej, przy pomocy najprostszych narzędzi stolarskich. Wiązania, to pierwsza Silvretta, model Saas Fee - demobil z GOPRu. Próby wypadły pomyślnie, ale nie było łatwo!!!

Dzień Drewnianej Narty

2010-01-21T08:44:00.000-08:00

Na 14 lutego przygotowujemy Dzień Drewnianej Narty w ośrodku narciarskim Kiczera w Puławach Górnych (Beskid Niski). Zobaczymy ile osób przyjedzie. Obawiam się, że niewiele, zapewne my i może jeszcze kilka innych. Zabawa będzie fajna niezależnie od frekwencji. Może nasz przykład pobudzi następne osoby. Trzeba coś robić, żeby narciarstwo było mniej nudne. Za mało śniegu poza naśnieżanymi trasami w ośrodkach, żeby pójść na jakąś turę. Narciarstwo przywyciągowe już nam wychodzi bokiem. Rozwiązaniem jest historyczny sprzęt, który zmusza do dużego wysiłku i daje mnóstwo satysfakcji z jazdy.

2010-01-18T13:55:00.000-08:00

Trudno powiedzieć co decyduje, że pojawia się zainteresowanie jakimś tematem. Mnie i Bartka (który jest drugim właścicielem bloga) interesują narty. Ale nie te współczesne, kolorowe, których zimą pełno nawet w supermarketach. Interesują nas stare, drewniane narty wystrugane w czasach, gdy nie było jeszcze wyciągów i ratrakowanych stoków. Może to tęsknota za przeszłością, za pionierskimi latami narciarstwai penetracji gór, w których nie mogliśmy uczestniczyć. Zainteresowanie to, nie jest"papierowe", nie jesteśmy kolekcjonerami gromadzącymi eksponaty. Nasze narty mają większe prawa i więcej obowiązków niż te muzealne. Używamy ich, jeździmy, uczymy się starych technik, staramy się poczuć tak, jak nasi poprzednicy sprzed kilkudziesięciu lat. Zatem nie chodzi tylko o przedmiot. Każda informacja, zdjęcia, literatura są dla nas ciekawe. Od roku nosiliśmy się z myślą stworzenia forum, na którym mogą spotykać się ludzie z pasją podobną do naszej. Mamy nadzieję, że nie dla wszystkich w Polsce drewniane narty to głównie opał, ewentualnie materiał do naprawy parkanu. Dla myślących podobnie jak my powinny być, jak dla nas, wehikułem czasu, który po kilku krokach przenosi nas wstecz.

Jedziemy po Wielkanocne Jajo! Kalatówki 2009